Schitterende column over Philimonius! November 26 2014

Afgelopen zondag werden we compleet verrast door deze mooie column, geschreven door een van onze klanten. Wow...
Zet een kop lekkere koffie of thee, ga zitten en geniet mee met van dit smakelijk artikel.

Met oprechte dank aan Meehawl, de auteur!

Uw barista.

De Observant: Een Kopje Gezelligheid

 

Enkele dagen geleden werd er in de belangrijkste kranten furore gemaakt over een opmerkelijke paradox. Blijkbaar zijn we in Vlaanderen tegelijk heel erg gelukkig, maar meteen ook weer diep bedroefd. We genieten van ons leven, maar plotsklaps beseffen we dat het elk moment kan keren, zoals roomsoep die schift net als je het niet verwacht.
We zijn gelukzalige pessimisten, en daar doen we ook nog eens onderzoek naar.
De mens begrijpt zichzelf soms niet helemaal. Dat onderzoek naar geluk kreeg nog een staartje in De Standaard, waarin bericht werd dat persoonlijk geluk voor 50 procent afhangt van DNA, het is als het ware aangeboren om de hele dag vrij en glimlachend door het leven te gaan, en slechts 10% afhankelijk is van omstandigheden. De resterende 40%, wel, die hebben we volledig aan onze daden te danken. Voor 40% ligt het gevoel van gelukkig zijn in eigen handen. En dat is best veel.

 

Toevallig las ik dit artikel op mijn smartphone terwijl ik in mijn favoriete koffiebar zat.
En ik voelde mij op dat moment perfect gelukkig, net omdat ik zelf had gekozen om een koffie te gaan drinken. Net omdat ik weet dat ik daar gelukkig van word. Geluk vind ik meestal op de bodem van mijn kopje, tussen het gruis van mijn slow brew. U heeft vast ook wel zo’n eigen koffiestekje. Zo een zaak waar je nog snel even binnenspringt net voor je naar huis gaat, of waar je tot rust kan komen voor je je opnieuw in de drukte van het alledaagse leven gooit. Waar de baristas vriendelijk zijn en de koffie niet naar potgrond smaakt. Kortom, waar je je ten minste een uurtje thuis kan voelen, voor het onbekende zich weer meester maakt van jouw gedachten en je opnieuw naar buiten moet. In het Engels heet dat “a home away from home”. In mijn sappige dialect zou het een “kaffeklasjkotjen” kunnen heten.

 

U merkt het al, ik ben vrij lyrisch over mijn koffiebar. Niet moeilijk trouwens, ik kom er bijna dagelijks, soms zelfs meerdere keren per dag, en ik blijf het fantastisch vinden, dat gevoel van ergens welkom te zijn. Het is een plek waar je niet alleen een klant bent maar ook een persoon. Waar je iedere dag nieuwe mensen kan leren kennen, en waar je vaak dezelfde mensen terugziet. Indien u zich dit gevoel niet kan inbeelden, wil ik daar graag iets aan veranderen. Wat volgt is een opsomming van de amusante kantjes van mijn koffieschrijn. Indien u dat wenst, kan u op basis van deze beschrijving zelf op zoektocht gaan naar de plek waar u zich thuis voelt en waar u iets gelukkiger kan worden. U ziet maar of u er iets aan heeft.

 

Beginnen doen we, en misschien is dit wel het belangrijkste aan een goede koffiebar, met de koffie zelf. Mijn barista zorgt ervoor dat elk kopje een klein meesterwerkje is, met zorg klaargemaakt. Hij gebruikt daarvoor koffiebonen die je niet zomaar kan kopen in de winkel, maar waarvoor je een aanvraag moet indienen. Je moet als het ware ‘solliciteren’ om ze te mogen verkopen. De term “zwart goud” zou niet misstaan op elk tasje. Geen slap, zwart water hier. Zelf weet ik bitter weinig, pun intended, over de ideale aciditeit van een kopje zwarte koffie, het enige wat ik kan zeggen is het volgende: de filterkoffie is heerlijk zacht maar toch krachtig genoeg om je wakker te houden, de cappucino is romig, de eigen creaties van mijn barista zijn origineel en verrassend in smaak. Zelf voegt hij daaraan toe: “Een goede koffiebar focust zich op wat in het kopje zit. Als je kwaliteitskoffie serveert, hoef je de aandacht niet af te leiden met slagroom, advocaat, en pralines naast het kopje...”.
De man weet waarover hij praat.

 

Nu we het toch over mijn barista hebben, ik kan u verklappen dat hij naast een koffiekenner ook een warme mens is. Hij kent zijn vaste klanten bij voornaam, iets waardoor ik aangenaam werd verrast, en hij begroet iedereen met een glimlach. Ookal draait hij lange, zware dagen, stress heb ik nog nooit op zijn gezicht gelezen. Wel veel voldoening en pretoogjes. Hij draagt ook rare hemdjes. Maar dat geeft hem veel uitstraling.

 

Over de inrichting kan ik ook veel goeds vertellen. De koffiebar is zo ingericht dat je zowel met grote als kleine groepen aan tafels of in zeteltjes kan zitten. Er zijn ook plekjes aan het raam of aan de toog voor mensen die liever rustig wat zitten te lezen of te werken. Magazines zijn ook beschikbaar. Helemaal achteraan is zelfs een kleine lounge waarin je wat kan computeren of lekker intiem met jouw partner van een latte kan slurpen.

 

Een absoluut pluspunt is dat de koffiebar ook fungeert als real-life webshop waarin je allerlei soorten kaartjes kan kopen. Daarnaast is er ook een kleine collectie juwelen, sjaals, boekjes, etc... Allemaal gemaakt door jonge ontwerpers, en alles zo ecologisch en fairtrade mogelijk. Mijn koffiebar is zoveel meer dan gewoon een plaats waar je koffie kan drinken. En dan heb ik zelfs de ruilbibliotheek nog niet vermeld!

 

Als laatste wil ik graag nog iets zeggen over de mensen die er langskomen. Zoals u misschien wel weet, kan een koffiebar niet overleven zonder klanten. Laat het nu net de klanten zijn die ervoor zorgen dat ieder bezoek voor mij zo interessant maakt. Van studenten, over ontwerpers en fotografen, tot iets oudere mensen die iedere keer opnieuw de naam van hun favoriet drankje vergeten, stuk voor stuk staan ze open voor een korte babbel. De barista kan er ook wel wat van, zo zegt hij zelf dat zijn job bestaat uit “de poëzie van de koffie delen met mijn klanten”. Als dat niet het summum is van een koffiefilosofie, dan weet ik het écht niet meer. Toegeven, ikzelf neem er ook aan deel. Ik knik eens vriendelijk als er iemand binnenkomt. Ik stel vragen, vrijblijvend en zonder te willen neuzen. Ik raad dingen aan. Ik doe aan small talk. Niemand heeft me ooit met een scheve blik aangekeken. We zijn allemaal people people.

 

En zo gaat dat dan, meerdere keren per week. Ik kom binnen, ik begroet Jo, mijn barista, toch wel een topkerel. Ik bestel het gebruikelijke, soms ben ik iets avontuurlijker en vraag ik naar iets zoet. Ik kijk naar mensen, ze kijken naar mij, we begrijpen elkaar. Soms lees ik wat, soms beland ik in uitermate interessante gesprekken. Ik voel me goed en perfect op mijn plaats, soms aan de toog, soms in de zetels. Ja, koffiedrinken is snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete bezigheden in de stad. Mijn koffiebar is een ontmoetingsplaats voor gelijkgezinden, een plek waar je eventjes weg kan van alle negativisme en waar je toch een beetje gelukkiger kan buitenstappen. Geen stress voor ons, we tetteren veel liever over vanalles en nog wat. En samen werken we aan ons eigen persoonlijk geluk, een kopje gezelligheid aan onze lippen, mijn barista, mijn vrienden, de toevallige passanten, en ik.

 

Meehawl

 

U kan het artikel via deze link terugvinden

(http://www.standaard.be/cnt/dmf20141117_01379963)

 

 

 

// In “De Observant” schrijft Meehawl wekelijks over impressies en gebeurtenissen die hem zijn bijgebleven.
Hij linkt deze met zijn eigen leven en probeert zo wat orde te scheppen in de hedendaagse informatieve chaos vol fait-divers en nietszeggende beelden.